Հայերեն
English
Azəricə
Deutsch
Русский
Français


ՄԵՆՔ ՍՈՑՑԱՆՑԵՐՈՒՄ

facebook twitter youtube



ԳՈՐԾԸՆԿԵՐՆԵՐ

The Armenian Genocide Museum

Open Armenia


OLD VERSION xocali.net



Ես նրանց հետ էի գնում

Մոր պատռված փորից դուրս հանած պտուղ

Նկարահանման համար  ես Ստեփանակերտ ժամանեցի փետրվարի 25 -ին: Ինչպես պարզվեց՝ հենց իրադարձությունների ժամանակ: Այդ գիշեր հայկական ջոկատները գրոհել էին Խոջալու գյուղի վրա, որտեղից ադրբեջանական ուժերը գնդակոծում էին Ստեփանակերտը և որտեղ գտնվում էր Լեռնային Ղարաբաղի միակ օդանավակայանը:

Ես հարձակվողների երկրորդ շարասյան կազմում բժիշկների հետ էի գնում:  Խոջալուից մի քանի կիլոմետր  հեռավորության  վրա  հանկարծ տեսանք, որ մթության մեջ ամպ հիշեցնող ինչ-որ բան է դեպի մեզ  շարժվում: Տնքոցներ, ադրբեջաներենով ու հայերենով աղաղակներ, հայհոյանքներ: «Ամպը»՝ մարդկային  ամբոխ  էր:  Կիսահագնված մարդիկ, շատ երեխաներ…

«Մսխեթցի թուրքեր են, մենք նրանց գերի ենք վերցրել»-բացատրեցին նրանց հսկող  հայ զինվորները:

Թուրքական  ամբոխի  վերջում երեք երեխաների հետ մի կին էր գնում: Քայլում էր բոբիկ ՝ ձյան վրայով: Նա հազիվ էր շարժվում, հաճախ էր ընկնում: Պարզվեց՝ նրա  երեխաներից ամենափոքրը երկու օրական է: Երկու՜ օրական:

Ես այդ երեխային գիրկս առա և գնացի թուրքերի հետ: Երկուսս էլ  արցունք էինք թափում՝ և՛ ես, և՛այդ կինը:Գիշեր էր,  խառնաշփոթ… Չնայած իմ հագուստի վրա նշաններ կային, որոնց միջոցով հարձակվողները տարբերում էին միմյանց,  մի երկու անգամ ինձ  խփեցին հրացանի կոթով  և հայհոյեցին՝ շտապեցնելով:  Ես գիտեի, որ ինձ ոչինչ չի սպառնում, բայց ինչ-որ  րոպեի ընթացքում ես ինձ գերեվարված  զգացի: Ոչ մեկին չեմ ցանկանա:

Առավոտյան Խոջալույում էի: Գյուղը վառվում էր: Փողոցներում դիակներ էին: Ինքս անձամբ 7 զոհված համրեցի, մեկը միլիցիայի համազգեստով էր: Հետո մենք ինքներս ավտոմատային կրակահերթի տակ ընկանք: Տներից մեկում դիրքավորված ադրբեջանցի օմոնականներն էին:  Այդ տան մոտ մարտը մինչև երեկո ձգվեց և հայկական կողմի համար ավարտվեց  երկու զոհյալով և մի քանի վիրավորվածներով: Ի՞նչ պատահեց ոստիկաններին՝ զոհվեցին,  թե՞ մթնշաղի մեջ կարողացան փախչել, ես դա չգիտեմ:  

Խոջալույի  գրոհի   ժամանակ  366-րդ մոտոհրաձգային գնդի զինվորներ ես չտեսա: Բայց սեփական աչքերով եմ հետևել գրոհին նախորդող  բանակային զրահատեխնիկային և կրակոցներին:

… Երկու օրից  թուրքերին բաց թողեցին:  Հասցրին մինչև ճակատային գիծ՝ Ասկերանի շրջան, ցույց տվեցին ճանապարհը  և՝ «Քայլե՛ք» ասացին : Ճիշտ է, բոլորին ազատ չարձակեցին՝ 10 տղամարդու պատանդ թողեցին: Չնայած, ըստ հայերի խոստովանության, նրանցից  օգուտ չկա. այդ պատանդներին անգամ բենզինի մեկ տարայիհետ չես կարող փոխանակել: Նրանք ոչ մեկի պետք չեն, նրանք ոչ մեկինը չեն:

Նրանց հսկող զինվորները թուրքերի հանդեպ մարդկային էին վերաբերվում: Ղարաբաղյան դիմադրության ղեկավարներից մեկը՝ Ժաննա Գալստյանը, երեխաների համար իրեր էր բերել: Գուցե՞ ղարաբաղցի հայերն զգում են, թե որքան է  մսխեթցիների ճակատագիրը նման իրենց սեփական վիճակին:

Գերված թուրքերն ամենասարսափելի էր, որ այն օրերին ես  տեսա  Խոջալույում: Դրանք  մարդիկ  էին, որ երեք տարի առաջ Ուզբեկստանից փախել ու ադրբեջանական իշխանությունների կողմից  բնակվելու էին ուղարկվել Լեռնային Ղարաբաղ՝  տարածք,  ուր  մարտական գործողություններ  էին:  Խոջալուից  վտարվածների մեջ ծեր կանայք  կային, որոնք  պետք է հիշեին 1944 թվականի  Վրաստանից աքսորը: Այժմ  նրանց երրորդ արտաքսումը եղավ…Վերջի՞նը:

Աղբյուրը՝ «Մոսկովսկի  կոմսոմոլեց»("Московский Комсомолец"), մարտ 1992 թ.

Համեմատել 2010 թվականի Vesti.Az –ի հարցազրույցի հետ у

 

հետ
   
Click to enlarge photos or see source Web Site
     
  MK #11 15th march 1992  
     
  Ходжалы: Хроника невиданного подлога и фальсификаций  
     

ՄԵԿՆԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

 Загрузка...
Xocali.net կայքը ստեղծվել է «Այլատյացության կանխարգելման նախաձեռնության»
կողմից OpenArmenia.com ֆորումի մասնակիցների հետ համագոծակցությամբ:
Rambler's Top100 Goon Каталог сайтов
2010-2015 © Copyright     E-mail: info@xocali.net